سلام به تک تک دوستان با محبت از حضور گرمتون ممنونم از این که دیر اومدم معذرت می خوام دلیل این تاخیر هم  فقط انتخابات بود و دیگر هیچ..

یه غزل تقیم می کنم ...

 دوشنبه ، اول آذر- حدود ساعت دو

 حدود چشم سیاهت – و چشم من که به تو...

 نمی شود که بمانی ؟ عجب سوال بدی !

 چه التماس عجیبی ، نمی شود که ( نَرو...؟ )

 ( می خوام ترانه بخونم برای جف چشمات

 می خوام کنار تو باشم ، می خوام که هستیمو..)

 و اتفاق دوباره ، خدا کند... افتاد

 تتن تتن تتتن تن – ویک غزل از نو

 □

  شروع اول مصرع ، مفاعلن فعلن

 و یک عروس شکسته ، عروس پشت مِزون

 خدا کند که نیاید ، که مبتلا بشود

 به یک جنون قدیمی ، همان جنون  ( نِرون )

 - واین غزل که اسیرت دوباره خواهد شد

 - و تو که نمره بهتر – ومن که ( ناپلئون )

 غزل کمی متمایل به نو گرا شدنم

 - وآن زنی که برهنه – و آن زنی که ژتون...

  گرفته ، تا که بیاید برای دیدن من

  چه التماس عجیبی ؟   > مرا تو باور کن!! <