| تبليغات | X |
|
منی که خیر سرم شاعرم هنوز...
|
با عرض ادب و ارادت خدمت تمامی دوستان که ... دیر اومدم حرف هم میزنم ...دوتا غزل تقدیم میکنم 
تا یادم نرفته وزن غزل اول عمداً....
این غزل یک پسا مُدرنِِ تکراری
با خودم – نه – نمی شود ، تو بیماری
با خودم – نه ، خدا کند که بر گردد.
تو مریضی ، لباسِ خیسِِ بهداری ..
شکستهِ مثل وزنی که...
تو برای خودت ، غزل می پنداری !!؟
با خودش هم دَم از نماندن ها میزد
می توانم – جدا شدن – سهل انگاری
نه ، نمی شُد کسی که هذیان می بافد
روی مغزی که تا ابد جنگل کاری...
با خودم - تو کنار من باید باشی
نه عزیزم تو از شکستن بیزاری
من که خیسم ، دوباره باران می بارد...!!؟
نه عزیزم شما کمی هم تب داری .
نه - عزیزم عزیزمت می پوساند
گریه های مرا که باید انگاری
تا همیشه برای خود زندان باشم
تا همیشه برای خود هم ، بیگاری ...
با خودم که نمی توان تنها باشم
با خودم که برای ماندن سیگاری...
با خودم که برای من باید باشد
با خودم که هوای رفتن را داری..؟
..................................................................
تو از خودت که نگفتی - تو از شما - باشد
تو از کسی که اسیرِِ خودِ شما باشد
تو از گناهِ نگفته برای آدمها
برای آنکه دقیقا خودِ خدا باشد
فرشته ای که گمانم همیشه می خواهد
که در گذشته بماند که بی صدا باشد
که یک غزل بنویسد برای رسوایی
که هی مچاله بماند که بینوا...، باشد
میان پوچی آدم ، کسی که می ترسد
غریبه ای بتراشد که آشنا باشد
میان پوچی انسان ، شبیه یک انگل
کنار خیسی یک سگ ، که بی وفا باشد
میان گریه یک زن - که زن نخواهد شد
اگر چه شاهدِ صحنه خودِ خدا باشد
داد بی داد
